De wet houdende fiscale bepalingen van 13 december 2012 (B.S. 20 december 2012) voerde met ingang van 1 januari 2013 een aantal wijzigingen in m.b.t. de belasting voor niet-inwoners.

Deze wet creëerde een nieuw artikel 228, § 3 WIB 92. Volgens dit artikel zijn inkomsten die volgens het wetboek belastbaar zijn in de personenbelasting, vennootschapsbelasting en rechtspersonenbelasting en die worden toegekend aan een niet-inwoner door een Belgische inwoner, een Belgische vennootschap of rechtspersoon, de Belgische Staat (op eender welk niveau) of een Belgische vaste inrichting, zonder dat zij door de wet expliciet als belastbaar in de belasting van niet-inwoners worden aangemerkt, toch belastbaar in België als een dubbelbelastingverdrag de belastingbevoegdheid aan België heeft toegekend of, indien er geen dubbelbelastingverdrag is, voor zover de genieter van de inkomsten niet bewijst dat hij in zijn land effectief op die inkomsten werd belast.

In gewone mensentaal komt het erop neer dat inkomsten betaald aan niet-inwoners die, wegens het ontbreken van een specifieke wettelijke bepaling, anders in België niet belastbaar zouden zijn, toch in België belastbaar zijn. Dit kan in twee gevallen:

1)    Er is een dubbelbelastingverdrag dat de heffingsbevoegdheid aan België verleent. In het verleden betekende dit niet automatisch dat de inkomsten ook in België effectief werden belast. De inkomsten moesten ook belastbaar zijn overeenkomstig het wetboek van de inkomstenbelastingen.

2)    Er is geen dubbelbelastingverdrag: Dan zijn de inkomsten enkel in België belastbaar als de genieter van de inkomsten niet kan bewijzen dat hij in het buitenland effectief op dit inkomen werd belast.

Deze belasting wordt geïnd via de bedrijfsvoorheffing en dit overeenkomstig het koninklijk besluit van 4 maart 2013 tot wijziging van het KB/WIB 92 op het stuk van de bedrijfsvoorheffing (B.S. 8 maart 2013). Overeenkomstig nr. 5.24, e van bijlage III bij het KB/WIB 92 moet de schuldenaar van de inkomsten 33% van het verschuldigde bedrag (na aftrek van een forfaitair bedrag voor kosten dat gelijk is aan 50 % van het brutobedrag van de inkomsten) inhouden en doorstorten aan de staat.

Deze regeling is in voege getreden op 1 januari 2013 (het luik van de bedrijfsvoorheffing op 1 maart 2013), maar bleef in de praktijk tot nog toe vaak dode letter, gezien de bestaande onduidelijkheid omtrent de precieze aard van de inkomsten en de wijze waarop het bewijs van belastbaarheid in het buitenland moet worden geleverd.

De administratie publiceerde op 23 juni 2014 een bericht in het Belgisch Staatsblad dat een aantal punten verduidelijkt. Zo specificeert de administratie dat enkel winsten en baten geviseerd worden die voortkomen uit diensten (de wettelijke omschrijving is echter veel ruimer). Verder is er een vrijstelling voorzien voor de eerste schijf van € 38.000,00 van de bruto winst of baten. Deze vrijstelling geldt per genieter, per jaar en moet door iedere schuldenaar afzonderlijk beoordeeld worden. 

Ten slotte voorziet het bericht van de administratie ook in nadere regels voor het bewijs van de belastbaarheid in het buitenland. Zo zal de administratie ervan uitgaan dat een inkomen daadwerkelijk is belast indien dat inkomen in de staat van de genieter aan de belasting is onderworpen en geen enkele belastingvrijstelling geniet. De vorm van belasting heeft geen belang. Een inkomen wordt geacht om daadwerkelijk belast te zijn wanneer het is opgenomen in de belastbare grondslag waarop de belasting berekend wordt, zelfs wanneer er geen belasting verschuldigd is ten gevolge van aftrek van verliezen, toekenning van voordelen wegens gezinslasten of andere fiscale voordelen. 

In de praktijk zal de administratie aanvaarden dat de bedrijfsvoorheffing niet verschuldigd is als de schuldenaar van de voorheffing een verklaring overmaakt, waarin de belastingautoriteit van de woonstaat van de verkrijger voor echt verklaart dat de genieter van de inkomsten een inwoner van deze staat is en dat de inkomsten in deze staat effectief werden belast of belast zullen worden. Het bericht van de administratie voorziet hiertoe een modelformulier, maar de administratie zal ook andere verklaringen aanvaarden, voor zover zij aan de door de administratie gestelde voorwaarden voldoen.